29 Haziran 2015 Pazartesi

Ben seni hiç normal sevmedim ki..
Küfrederek sevdim
Savaşarak sevdim
Anne gibi sevdim
Çocukça sevdim
Çürüyerek sevdim
Gencecik sevdim
Kandırarak sevdim
Kaçarak sevdim
Nefretle sevdim
Vahşetle sevdim
Şehvetle sevdim
Susarak sevdim
Çığlıklarla sevdim
Hücmederek sevdim
Kan ter içinde sevdim
Gurursuzca sevdim
Şuursuzca sevdim
Az buz değil
Seni bütün ömrümce sevdim.

5 Haziran 2015 Cuma


Kaçarsa gece uykuların, kaç gel yanıma. Kaç gel, başını huzurla inip kalkan göğsümde dinlendir.
Sana masallar anlatmama izin ver, en sonunda gökten üç elma düşen.
Saçlarında dolaşırken ojesi soyulmaya yüz tutmuş parmaklarım, hiç bir şeyi sorgulama. İlla bir şey düşüneceksen eğer, yaz aylarını düşün. Güneşi düşün, denizi düşün, yalın ayak koşturan çocukları düşün ve gülümse benimle.
Asma suratını. Gönlünü korkak alıştırma. Hadi gel sarışalım şimdi.
Sonrası zaten hep... nasip, kısmet, mukadderat.

13 Mayıs 2015 Çarşamba

Veee perde!
Vazgeçtim gönül işlerinden, sabahlara kadar deli divane bir o yana bir bu yana dönmekten.
Vazgeçtim artık şarkı tutmaktan, papatya fallarından ve 11:11de gözlerimi kapatıp dilek tutmaktan.
Dudağımdaki uçuğu ondan saklamaya çalışırken utanmamdan vazgeçtim.
Yüzüne bakarken ateş basan yanaklarımda açan güllerden vazgeçtim.
Burda olsa şimdi başımı omzuna dayardım diye ah çekmelerden de vazgeçtim.
İyi bir kadın olmaktan ekseriyetle vazgeçtim.
Yalnız bırakın beni.
Gitmeden iki parmak içki doldurun şu bardağa.
Kuma karışmış toprak gibiyim.
Öyle kayıp.

12 Mayıs 2015 Salı

 
Annem yazdı benim bahtımı. O öğretti gitmeleri.
Toplar pılısını pırtısını, doldurur çocuk bezlerini çantaya, ''gidiyorum'' demeden, el sallamadan, kapıyı her zamanki doğallıkla kilitler, sanki pazara gidiyormuş gibi sakince, çeker giderdi.
Öyle mağrur, öyle çakır bakardı ki gözleri giderken, ne düşünürdü, kestirmek mümkün olmazdı. Onun gidişindeki endama kaptırırken kendimi, aklıma ne babamın ahvali, ne de geride bıraktığımız evimiz, oyuncaklarım gelirdi.
Kendi bavullarıma ve yollarıma sahip olacak kadar kadın oldum bir gün. Sevdiğim adamlar oldu. Kedi gibi sırnaştım ve sonra kedi gibi ansızın hayatından çıktım her birinin tek tek. Hiç bir yere sığamadım hatta sığmaktan da korktum. Korkularımı paraşüt yapıp atladım kimsenin görmediği uçurumların kenarından.  
Sevgi arsızı oldum. Sevesi olmayana da zorla sevdirdim kendimi. Sevildim. Sevdim. Sonra bana öğretileni yaptım ve gittim.
Zaman zaman karma gelip tokat gibi çarptı, benden daha hızlı gidebilenlere denk geldim. Küçük afallamalardan sonra yürüdüm, beklemek yerine yine gittim. Duramadım.
Durmam gereken yerde duramamaktan, gitme lanetini kıramamaktan ödüm kopuyor ve sonra çabucak bu düşüncelerin yarattığı korkudan da kaçıyor, zihnimi terk ediyor, konuyu değiştiriyorum.
''Bugün hava da ne kadar güneşli!''

26 Mart 2015 Perşembe

Bugün ''Dünya Ölmeme Günü''.. Yani Tomris Uyar öyle ilan etmiş. Hani Cemal Süreya demiş ya, ''Rakı içtiğin gün ölmezsin'' diye.. O hesap. Bugün, yarın, önümüzdeki hafta, sene, seneler, kimbilir kaç rakı sofrasına daha oturulacak. Günün birinde mesela o rakı sofralarından birinde şöyle bir konuşma illa geçecektir.

'' Bi adam vardı. Karadenizli. Karadeniz'e benzerdi huyu suyu. Bir kapılsan dalgasına, vay haline. Pek çapkındı. Babası da çapkınmış zaten rahmetli. Benimki bi de ayran gönüllüydü. Ben onu bilemedim işte. Daha ben bi halt anlayamadan bıraktı gitti. Arkasını döndü ve yavaşça uzaklaştı.
 
Mutluluğa atılmış son kurşunum gibiydi. Neyse ki sekmedi kurşun. Kısaca, uzun uzun mutlu oldum ben. Onu bilemem tabi. Dediği gibi sevdi mi beni acaba, onu bile bilmiyorum.
 
Niye gitti onu da bilmiyorum. Söyledi aslında birşeyler. Benim anladığım kadarıyla, ben onu çok sevmişim, o yüzden istememiş beni. Doğrudur. O söylüyosa doğrudur, ne diyim ki ben.
 
Şiir gibi içerdi şu mereti be. Koca bir yudum alırdı, kokusunu içine çeke çeke, sonra elinin tersiyle bıyığını, avcunun içiyle de sakalını silerdi. Güzel adamdı işte, daha nasıl anlatayım ki başka?
 
Benim onu sevmemi sevemedi... Mutsuzluğa alışmıştı. Birileri alıştırmış olmalı zamanında. Mutlu olma ihtimali korkuttu onu, gitti birden. Çok sessizdi gidişi, gelişinin aksine. Bakakaldım ardından. Özler de gelir bi gün dedim de biliyodum tabi gelmeyeceğini. Öyle kısacık bi hikayeydi işte. 
 
E hadi bu kadehi ona kaldırıyorum o zaman. Şerefe!''

Nazım yazmış. Cem besteleyip okumuş.